W XVII wieku w Warszawie powstały duże założenia urbanistyczno-architektoniczne, inspirowane francuskimi placami. Jako pierwsza powstała Oś Saska za czasów króla Augusta II Sasa, natomiast później za czasów króla Stanisława Augusta Poniatowskiego powstała Oś Stanisławowska.
Oś Saska – zapoczątkowana rozbudową Pałacu Saskiego i przylegających do niego ogrodów i Pałacu Ossolińskich. Wzorowana na francuskiej barokowej kompozycji Werasalu. Stworzona z pomysłu króla Augusta II Sasa w pierwszej połowie XVIII wieku. Zaczynająca się na Krakowskim Przedmieściu, biegnąca przez nieistniejące już kondegardy i dziedziniec honorowy przed pałacem. Tworząca środek latawca wyznaczonego przez ulicę Królewską, Marszałkowską i Wielkopolską. Zamknięta od strony zachodniej Żelazną Bramą, za nią oś przechodziła w koszary. Na oś naniesiono dziedzińce, Pałac Saski, ogrody, partery kwiatowe oraz Wielki Salon (sala balowa, która nie zmieściła się w pałacu). Do czasów dzisiejszych Pałac Saski zachował się tylko w postaci Grobu Nieznanego Żołnierza, na osi znajduje się plac Piłsudskiego oraz Ogród Saski.
Oś Stanisławowska – założenie to powstało w drugiej połowie XVIII wieku z pomysłu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Na przedłużeniu osi Pałacu Ujazdowskiego i Kanału Saskiego powstały promieniste place, przecięte przez aleje. Zaczynając od Placu na Rozdrożu, mieszczącego się na ówczesnej drodze kalwaryjskiej (biegnącej w kierunku Starego Miasta, dzisiejsze Aleje Ujazdowskie) poprzez Plac Zbawiciela do Placu Politechniki. W sumie powstał kształt latawca, z dodatkowymi placami po bokach: Plac Unii Lubelskiej, Plac Konstytucji, Plac Trzech Krzyży. Place te połączone są ulicami, wzdłuż których sadzono lipy, kasztany, stawiano ławeczki i kapliczki. Przechodząca od Placu Unii Lubelskiej przez Plac Zbawiciela i Plac Konstytucji ulica Marszałkowska łączy Oś Stanisławowską z Osią Saską, dochodząc do nieistniejącej już dziś Żelaznej Bramy przy Parku Saskim.
